In het verleden heb ik altijd tot volle tevredenheid samengewerkt met mannen. Als fiscaal juriste zat ik toch een beetje in een ‘mannenberoep’. Nooit heb ik daar problemen mee gehad. Ik vond het altijd wel prettig omdat mannen nu eenmaal recht door zee zijn, minder achter je rug roddelen en als ze een probleem met je hebben zeggen ze dat gewoon. Daarna kun je gewoon met ze de kroeg in en samen een biertje drinken.
Voor mijn gevoel heb ik ook altijd prettig samengewerkt met mannen en voelden ze zich in mijn bijzijn ook altijd op hun gemak. Helaas geldt dat niet nu ik als organizer werk.

Als organizer wordt ik in ruim 80 procent n de gevallen gebeld door vrouwen. Als ik de eerste keer langskom voor een intakegesprek, wil ik wel graag dat beide partners aanwezig zijn. En in de meeste gevallen is de partner nou eenmaal een man. Als we na de intake overgaan tot het plannen van de afspraak om aan de slag te gaan, is de vrouw over het algemeen heel erg enthousiast en heeft er zin in. De mannelijke partners zijn echter veelal een beetje terughoudend en stemmen met enige aarzeling wel in met een afspraak maar eigenlijk vinden zij het niet zo heel erg nodig.

Bij mijn eerste afspraak geeft een man dan vaak aan dat hij ook wel op gaat ruimen, maar dat hij dat wel alleen kan en dat ik mijn aandacht vooral op zijn partner kan richten. Soms krijg ik ook wel opmerkingen in de trant van ‘dus jij komt mij vertellen wat ik weg moet gooien?’ Euh … nou nee, ik kom helpen om een structuur aan te brengen in jullie administratie, die voor beide partners duidelijk is en waarin jullie beiden de weg kunnen vinden. Als jullie aan het eind van de dag niets weggooien, maar wel weten waar alles terug te vinden is, ben ik minstens zo tevreden.

Weggooien is voor mij niet een doel op zich, ordenen wel. Feit is echter wel dat er bij het organizen ook vaak aanloopt tegen achterstallig onderhoud en dat betekent dat er een aantal zaken die niet meer actueel zijn weggegooid kunnen worden.

Platoon Exchange 2011 Dominican RepublicZonder te discrimineren denk ik dat vrouwen vaak minder zelfverzekerd zijn ten aanzien van administratieve zaken en daarom misschien eerder contact opnemen of om hulp vragen. Misschien is het ook wel genetisch bepaald en geldt hiervoor hetzelfde als het vragen van de weg als je niet weet hoe je moet rijden. Het schijnt dat vrouwen minder richtingsgevoel hebben, maar dat we ons daar ook niet voor schamen en dus gewoon de weg vragen als we enigszins zijn verdwaald.

Vaak komt het mijn werkzaamheden wel ten goede als ik mijn aandacht ‘bij dit soort mannen’ in eerste instantie richt op hun vrouw. Gelukkig zie ik ook bijna altijd dat de mannelijke partner tijdens onze werkzaamheden langzaam bijdraait en dan toch wel bereid is om wat met mijn tips te doen.

Soms is het wel een beetje gênant als ik bij een klant zit, waarvan de partner in de veronderstelling is dat haar man alles goed op orde heeft en er vervolgens uit een bureaulade oude polissen van levensverzekeringen opduiken waarvan ook hij niet weet of die polissen nog wel actief zijn. Of wat dacht je van oude gebruiksaanwijzingen van apparaten die al lang niet meer in hun bezit zijn. Zo vond ik eens bij een klant in zijn bureaulade een boekje met instructies voor de maxi-cosi. Hun jongste kind was op dat moment al veertien. Natuurlijk zeg ik op dat moment niet dat dat boekje natuurlijk al lang weg had gemogen, meestal doet zijn vrouw dat namelijk wel. Afhankelijk van de stemming die er heerst, maak ik er op dat moment maar een grapje over of hij misschien onvervulde verlangens had voor nog een derde kindje?

Gelukkig lukt het meestal wel om het ijs te breken en kunnen we met z’n drieën in harmonie verder werken. Meestal wordt het dan ook nog gezellig en gaan we aan het eind van de dag als vrienden uit elkaar. Mocht het nodig zijn om nog een vervolgafspraak te maken, dan merk ik meestal dat zowel man als vrouw naar mijn komst hebben uitgekeken.

Soms is een man aan het eind van de dag mans genoeg om toe te geven dat hij het eigenlijk niet zo zag zitten om mij in te huren, maar dat zijn vrouw dat zo graag wilde. Nog leuker vind ik het wanneer ook hij durft toe te geven dat ook hij veel aan mijn komst heeft gehad.

 

 

(Visited 145 times, 1 visits today)